
SZLIFOWANIE KRAWĘDZI SZKŁA
Po cięciu krawędź szkła jest ostra i ma mikropęknięcia, od których przy uderzeniu albo nagrzaniu może zacząć się pęknięcie całej tafli. Szlifowanie usuwa ten problem: wygładza i zaokrągla krawędź, dzięki czemu szkło jest bezpieczne w dotyku i bardziej odporne na uszkodzenia.
Szlifujemy krawędzie prosto lub z delikatnie zaokrąglonym profilem, na matowo albo z wykończeniem polerowanym. To podstawowa obróbka przed hartowaniem i niezbędna wszędzie tam, gdzie krawędź pozostaje odsłonięta - w blatach, półkach, drzwiach bezramowych i lustrach.
RODZAJE SZLIFU
Szlif zatępiający usuwa tylko ostrą krawędź - wystarcza, gdy szkło będzie schowane w ramie. Szlif prosty matowy daje równą, płaską krawędź do elementów widocznych. Szlif polerowany ma błyszczącą, przejrzystą krawędź i wybiera się go do mebli, luster i szkła ekspozycyjnego.
SZLIFOWANIE TO BEZPIECZEŃSTWO
Krawędź to najsłabsze miejsce tafli. Szkło z oszlifowaną krawędzią lepiej znosi nagłe zmiany temperatury, np. silne nasłonecznienie fragmentu szyby, i rzadziej pęka przy montażu. Dlatego szlifujemy krawędzie także w szkle, które później trafia do hartowania.
Najczęściej zadawane pytania
-
Czy szkło do ramy też trzeba szlifować?
Zwykle wystarczy szlif zatępiający, który usuwa ostrą krawędź i mikropęknięcia. Pełny szlif prosty lub polerowany ma sens wtedy, gdy krawędź będzie widoczna.
-
Czym różni się szlif matowy od polerowanego?
Szlif matowy daje równą, gładką krawędź o mlecznym wyglądzie. Polerowanie to kolejny etap - krawędź staje się błyszcząca i przejrzysta jak reszta tafli.
-
Czy można szlifować szkło już zahartowane?
Nie. Krawędzie szlifujemy przed hartowaniem. Po hartowaniu każda obróbka mechaniczna grozi rozpadem tafli.